Gdy otworze okno w jadalni naszego domu i rzuce przez nie monete, to wpadnie ona w granatowe jak atrament wody Vestmannasundu. 30 metrow dalej cumuje tabun jachcikow, niektore maja piekne imiona: Næstin, Teistaklettur, Blákollan, Vesturroðin, Anfinn. Po drugiej stronie zatoki jak na dloni widac cala osade Válur, na ktora sklada sie nitka asfaltowej drogi i przylegajace do niej domy. Naliczylem ich 23. Nad Válur biegnie droga wylotowa z Vestmanny, przez co osadka przypomina malego kangura schowanego w torbie mamy-kangurzycy.
W alfabecie farerskim nie ma liter C, W i Z, pojawiaja sie one tylko i wylacznie w nazwiskach obcego, najczesciej dunskiego, pochodzenia - Jacobsen, Weihe, Zachariassen. Pierwszym wyrazem w ichnim slowniku jest "abbaba" (prawujek), ostatnim "øvutur" (mniej wiecej "zapedzony w kozi rog").
26 maja 1958 roku utonela podczas kapieli w oceanie jedna z najwybitniejszych farerskich malarek, Ruth Smith. Miala wowczas 45 lat. Do wypadku doszlo nieopodal jej domu w Vágur na Suðuroy. W tamtym okresie obrazy Ruth Smith prezentowane byly w galeriach w Skandynawii i Wielkiej Brytanii.
Praca nie zbrzydla mi ani troszku, ba, ostatnio stala sie bardziej roznorodna, bo juz nie tylko kroje, ale i obsluguje rozne maszyny. Lyzka dziegciu w beczce miodu sa muzyczne propozycje farerskiego radia Rás 2 (czyt. miedzy "roas-twej a "ras-twej"), ktore plyna mi do ucha ze sluchawek wytlumiajacych halas. Piosenki o poetyce "give the second chance to our romance" na dluzsza mete zdecydowanie nuza... Do wyboru sa jeszcze dwa kanaly - drugi panstwowy, ktory stawia na country oraz chrzescijanski (ale nie katolicki), gdzie muzyke zastepuje czesto slowotok srednio zrozumialych slow.
W sobote wczesnym rankiem zamierzam wybrac sie na Kalsoy - waska, 18-kilometrowa wysepke, na ktorej mieszka 140 osob, kilka traktorow i autobusik rozwozacy w miare potrzeb tego czy owego tubylca. Zmotoryzowani zostawiaja auta na sasiedniej wyspie, w Klaksvík, skad docieraja na Kalsoy kutrem. Sek w tym, ze jedyny sensowny rejs jest o 8:50, a dystans miedzy Vestmanna a Klaksvík wynosi 78 km. Podroz autobusem nie wchodzi w rachube, sprobuje ruszyc o 7:00 autostopem, przy odrobinie szczescia powinno sie udac. Najlepsze jest to, ze pracuje od poniedzialku do piatku po 40 kilka godzin (pare razy zostalem troche dluzej), a przez caly czas czuje sie jakbym byl na jakichs niesamowitych wakacjach. Kompletnie nie odczuwam zmeczenia, natomiast notorycznie delikatna euforie. Zmykam smazyc nalesniki, chyba zostal jeszcze w lodowce dzem rabarbarowy z Sandoy. Macham!
PS. prom z Klaksvík na Kalsoy jest jednak o 10:15, co niewiele zmienia, poniewaz autobusy miedzy wyspami nie sa zsynchronizowane i odcinek Kollafjorður - Klaksvík bede musial pokonac metodami niekonwencjonalnymi.
czwartek, 29 stycznia 2009
środa, 21 stycznia 2009
Bajdurzenia ciag dalszy...
Mily pamietniku, czuje sie blogo, choc zdany tylko na komunikacje publiczna i hulajnoge moge niewiele. W weekendy z mojej pysznej prowincyjki autobus odjezdza raptem trzy razy i biada jesli zaspisz na kurs o 7:55, bo nastepny jest za blisko 7 godzin. Nie chce opuszczac Vestmanny stopem, bo mam delikatne (moze bezpodstawne) obawy, ze tubylcy zaczna nawzajem podszeptywac "o nie, ten skapy bisurman znow chce sie od nas wyrwac na krzywe lico". Pisze "pyszna prowincyjka" bez cienia zlosliwosci i ironii, osada ujmuje mnie do cna, poczawszy od kapitalnej atmosfery w pracy, przez mile pogawedki z farerskimi wspolmieszkancami stancji, wizyty w szkolnej bibliotece i hali sportowej, a konczac na epizodycznych wymianach zdan z nieznajomymi w sklepie, banku czy na ulicy.
W sobote planowalem poplynac na Hestur, ale niestety okazalo sie, ze o tej porze roku prom kursuje tam tylko raz dziennie, w dodatku po zmierzchu. Awaryjny plan wycieczki na Sandoy takze spalil na panewce, bo niewiasta w kasie biletowej poinformowala mnie, ze bedzie tam lac jak z cebra przez caluchny dzien, a poniewaz mialem za pazucha Mackowy aparat, nie chcialem ryzykowac. Tym samym pierdylnasty raz zahaczylem w Tórshavn. W srodku nocy zafundowalem sobie spacer po centrum, by niczym szpicel poobserwowac co sie dzieje pod klubami i pubami. Nie bede wchodzil w szczegoly, napisze tylko, ze srebrne lajkry i welniana czapa z pomponem moga stanowic bardzo gustowna kombinacje. Gawiedz bawila sie do okolo 5 rano, potem na glownej ulicy sie przerzedzilo.
Ciekawym miejscem na Owcach jest stacja benzynowa miedzy Kollafjørður a Leynar, polozona w totalnie szczerym polisku, czy raczej leju miedzy gorami, 20 minut pieszo od najblizszych zabudowan. Zatrzymuje sie tu sporo ludzi - placa za tunel, kupuja hot-doga z prazona cebulka albo po prostu wpadaja porozmawiac z mlodymi ekspedientkami. W niedzielny wieczor czekalem tam na ostatni autobus do domu i, odurzony milym dialogiem, przeoczylem kurs. Podroz hulazka nie wchodzila w gre, bo na tym odcinku szosa jest nieoswietlona, poza tym dla odmiany walil deszcz. Udalo mi sie zlapac kombinowana okazje - kawalek z malzenstwem z Kvivik, reszte z 90-letnim jegomosciem z Vestmanny, ktory ze smiechem odparl, ze gdybym zyl w czasach jego mlodosci, to musialbym wkasac slipy i walczyc wplaw lub wolac z nabrzeza kuter. Czlowiek doskonale pamietal moment, gdy o asfaltowych drogach miedzy odleglymi osadami mowili tylko najwieksi marzyciele.
Z polskiej perspektywy Faroje to malutki homogeniczny kraj, do okielznania w tydzien. Bzdura do potegi. Kazda miejscowosc kryje tuziny niesamowitych historii, na bibliotecznych polkach zalegaja tysiace opracowan na wszelkie lokalne i globalne tematy, a zycie w poszczegolnych zakatkach archipelagu czesto jest diametralnie rozne. Jezyk i zwyczaje takoz. W mojej przetworni pracuja Litwini, Brazylijczycy, Meksykanin, Islandczyk, Nigeryjczyk, bodajze Rumun i Serbka. Z ta ostatnia bylismy ostatnio sasiadami przy tasmie. Gdy wycinalem rybie kregoslupy rozprawiala o losach Cecy Raznatovic, a gdy pozbywalem sie upiornych osci przy grzbietach, przeszla do opowiesci o Ivo Andricu. Badz gotowy na wszystko.
Moc pozdrowien dla wszystkich dwoch czytelnikow! Tesknie!
W sobote planowalem poplynac na Hestur, ale niestety okazalo sie, ze o tej porze roku prom kursuje tam tylko raz dziennie, w dodatku po zmierzchu. Awaryjny plan wycieczki na Sandoy takze spalil na panewce, bo niewiasta w kasie biletowej poinformowala mnie, ze bedzie tam lac jak z cebra przez caluchny dzien, a poniewaz mialem za pazucha Mackowy aparat, nie chcialem ryzykowac. Tym samym pierdylnasty raz zahaczylem w Tórshavn. W srodku nocy zafundowalem sobie spacer po centrum, by niczym szpicel poobserwowac co sie dzieje pod klubami i pubami. Nie bede wchodzil w szczegoly, napisze tylko, ze srebrne lajkry i welniana czapa z pomponem moga stanowic bardzo gustowna kombinacje. Gawiedz bawila sie do okolo 5 rano, potem na glownej ulicy sie przerzedzilo.
Ciekawym miejscem na Owcach jest stacja benzynowa miedzy Kollafjørður a Leynar, polozona w totalnie szczerym polisku, czy raczej leju miedzy gorami, 20 minut pieszo od najblizszych zabudowan. Zatrzymuje sie tu sporo ludzi - placa za tunel, kupuja hot-doga z prazona cebulka albo po prostu wpadaja porozmawiac z mlodymi ekspedientkami. W niedzielny wieczor czekalem tam na ostatni autobus do domu i, odurzony milym dialogiem, przeoczylem kurs. Podroz hulazka nie wchodzila w gre, bo na tym odcinku szosa jest nieoswietlona, poza tym dla odmiany walil deszcz. Udalo mi sie zlapac kombinowana okazje - kawalek z malzenstwem z Kvivik, reszte z 90-letnim jegomosciem z Vestmanny, ktory ze smiechem odparl, ze gdybym zyl w czasach jego mlodosci, to musialbym wkasac slipy i walczyc wplaw lub wolac z nabrzeza kuter. Czlowiek doskonale pamietal moment, gdy o asfaltowych drogach miedzy odleglymi osadami mowili tylko najwieksi marzyciele.
Z polskiej perspektywy Faroje to malutki homogeniczny kraj, do okielznania w tydzien. Bzdura do potegi. Kazda miejscowosc kryje tuziny niesamowitych historii, na bibliotecznych polkach zalegaja tysiace opracowan na wszelkie lokalne i globalne tematy, a zycie w poszczegolnych zakatkach archipelagu czesto jest diametralnie rozne. Jezyk i zwyczaje takoz. W mojej przetworni pracuja Litwini, Brazylijczycy, Meksykanin, Islandczyk, Nigeryjczyk, bodajze Rumun i Serbka. Z ta ostatnia bylismy ostatnio sasiadami przy tasmie. Gdy wycinalem rybie kregoslupy rozprawiala o losach Cecy Raznatovic, a gdy pozbywalem sie upiornych osci przy grzbietach, przeszla do opowiesci o Ivo Andricu. Badz gotowy na wszystko.
Moc pozdrowien dla wszystkich dwoch czytelnikow! Tesknie!
piątek, 16 stycznia 2009
Vestmanna szczesciem pijana
Trzecia wyprawa na Owieczki uroczo zaczela sie juz w Polsce, albowiem przedzial pociagu do Bydgoszczy (frunalem stamtad, bo Norwegian wypial sie na loty z Warszawy do Kopenhagi) dzielilem z dwojka aktorow teatralnych. Trochesmy pogadali, zadalem garsc kretynskich pytan i przeslalem plomienne propsy.
Ladowanie na Vagar tradycyjnie paskudnie turbulencyjne, zero swiatel, punktow orientacyjnych, tylko hustawa w gore, dol, na boki, wreszcie szarpniecie i biezymy kolkami po pasie startowym, choc wciaz nic nie widac, bo rzadzi mgla. Wysiadam jako ostatni, placze, caluje farerska ziemie, nie zwazajac na pompe z nieba.
Z floghavnu odbiera mnie Emma z chlopakiem (dziekuje!), ale zamiast do mojej Vestmanny kierujemy sie w te pedy do Torshavn. Powod prozaiczny - lada chwila zapowiadany jest orkan i o ile IZI byloby zjechac kilometrowa serpentyna do Vestmanny, o tyle moi mili przewoznicy mogliby nie podjechac, wracajac do domu.
Wtorkowym porankiem zalatwilem w Havn wszystkie papierzyska, przemiescilem sie ku docelowej Vestmannie (40 km od stolicy, godzine jazdy dwoma autobusami) i po wypakowaniu tobolow stawilem sie we fusze. Nozownictwo-filetanctwo okazuje sie arcyprzyjemnym zajeciem, po trzech dniach kroje jak szatan. K. pozyczyla mi specjalne sluchawki, ktore wytlumiaja halas na hali poprzez emisje farerskiego radia. Przedwczoraj puszczali zapis koncertu Teitura, wczoraj byly programy o literaturze, Jezusie i lokalne piesni wymieszane z zachodnia papka.
W tym tygodniu pracuje na popoludniowa zmiane (16-24) i git , bo moge posnuc sie za widnego po osadzie. Jest tu stacja benzynowa, dwa sklepy spozywcze, dwa banki, hala sportowa gdzie mozna powalczyc w szczypiorniaka i badmintona, a takze szkolna biblioteka i basen (korzystanie ograniczone, tylko na prosbe w godzinach lekcji). Musza byc jeszcze jakies osiedlowe kluby pogaduch i rekreacji, ale zapewne otwieraja podwoje gdy jestem w pracy, wiec poki co ich nie namierzylem.
Jestem radosny i pachne ryba upsi (czarniak, dacie wiare?). Gdyby nie laptop J. (lezy obok w objeciach z dziewczyna, ogladaja jakis horror, jestesmy w salonie, pachnie popkornem), nie mialbym zadnego kontaktu ze swiatem, zreszta dopadlem komputer pierwszy raz od niedzieli, bo rozmijamy sie ze wspoldomownikami. Macku, prosze przywiez swojego, jest wireless wiec bedziemy wsrod zywych. Maila z detalami wysle Ci po weekendzie, jak rzeczony J. wroci z Sandoy i znow przywiezie lapa.
A tymczasem spora zajawa, bo klawiatura na ktorej pisze ma farerskie litery i moge na pelnym luzie walnac jednym przyciskiem pijane D, uwaga: ððððððððððððððððððð albo rownie kochane przekreslone O, pojedzmy: øøøøøøøøøøøøøøøøøøøø.
Koncze, sciskam.
Ladowanie na Vagar tradycyjnie paskudnie turbulencyjne, zero swiatel, punktow orientacyjnych, tylko hustawa w gore, dol, na boki, wreszcie szarpniecie i biezymy kolkami po pasie startowym, choc wciaz nic nie widac, bo rzadzi mgla. Wysiadam jako ostatni, placze, caluje farerska ziemie, nie zwazajac na pompe z nieba.
Z floghavnu odbiera mnie Emma z chlopakiem (dziekuje!), ale zamiast do mojej Vestmanny kierujemy sie w te pedy do Torshavn. Powod prozaiczny - lada chwila zapowiadany jest orkan i o ile IZI byloby zjechac kilometrowa serpentyna do Vestmanny, o tyle moi mili przewoznicy mogliby nie podjechac, wracajac do domu.
Wtorkowym porankiem zalatwilem w Havn wszystkie papierzyska, przemiescilem sie ku docelowej Vestmannie (40 km od stolicy, godzine jazdy dwoma autobusami) i po wypakowaniu tobolow stawilem sie we fusze. Nozownictwo-filetanctwo okazuje sie arcyprzyjemnym zajeciem, po trzech dniach kroje jak szatan. K. pozyczyla mi specjalne sluchawki, ktore wytlumiaja halas na hali poprzez emisje farerskiego radia. Przedwczoraj puszczali zapis koncertu Teitura, wczoraj byly programy o literaturze, Jezusie i lokalne piesni wymieszane z zachodnia papka.
W tym tygodniu pracuje na popoludniowa zmiane (16-24) i git , bo moge posnuc sie za widnego po osadzie. Jest tu stacja benzynowa, dwa sklepy spozywcze, dwa banki, hala sportowa gdzie mozna powalczyc w szczypiorniaka i badmintona, a takze szkolna biblioteka i basen (korzystanie ograniczone, tylko na prosbe w godzinach lekcji). Musza byc jeszcze jakies osiedlowe kluby pogaduch i rekreacji, ale zapewne otwieraja podwoje gdy jestem w pracy, wiec poki co ich nie namierzylem.
Jestem radosny i pachne ryba upsi (czarniak, dacie wiare?). Gdyby nie laptop J. (lezy obok w objeciach z dziewczyna, ogladaja jakis horror, jestesmy w salonie, pachnie popkornem), nie mialbym zadnego kontaktu ze swiatem, zreszta dopadlem komputer pierwszy raz od niedzieli, bo rozmijamy sie ze wspoldomownikami. Macku, prosze przywiez swojego, jest wireless wiec bedziemy wsrod zywych. Maila z detalami wysle Ci po weekendzie, jak rzeczony J. wroci z Sandoy i znow przywiezie lapa.
A tymczasem spora zajawa, bo klawiatura na ktorej pisze ma farerskie litery i moge na pelnym luzie walnac jednym przyciskiem pijane D, uwaga: ððððððððððððððððððð albo rownie kochane przekreslone O, pojedzmy: øøøøøøøøøøøøøøøøøøøø.
Koncze, sciskam.
środa, 17 grudnia 2008
Notką służę, Tóroddurze!
Tóroddur Poulsen został nominowany do Literackiej Nagrody Rady Nordyckiej, która od 1962 roku przyznawana jest pisarzom i poetom tworzącym w języku duńskim, fińskim, norweskim, szwedzkim, islandzkim, farerskim i saamskim. Do konkursu zakwalifikowano jego tomik poezji „Rot”. Wynik ogłoszony zostanie 3 kwietnia 2009 na gali w Kopenhadze.
Dla Tóroddura to już czwarta nominacja do tego prestiżowego wyróżnienia. W 2005 nominowany był jego zbiorek "Eygnamørk", w 2002 "Blódroyndir", zaś w 1996 "Reglur" – bez sukcesów.
Artyści z Wysp Owczych zdobywali Literacką Nagrodę Rady Nordyckiej dwa razy. W 1965 laureatem został William Heinesen za powieść „Det gode håb” (polskie tłumaczenie – „Wyspy dobrej nadziei” – ukazało się nakładem Państwowego Instytutu Wydawniczego w 1974 roku w przekładzie Andrzeja Kołaczkowskiego), natomiast w 1986 główną nagrodę uczcił solidnym kęsem skerpikjøta Rói Patursson, którego wyróżniono za „Likasum” (tomik poezji).
Tóroddur Poulsen ma 51 lat, urodził się w Tórshavn. Od 1984 roku publikuje co najmniej jedną książkę rocznie, wydał kilka albumów muzycznych, jest malarzem i autorem tekstów piosenek (jego wersy nucił choćby Kári Sverrisson). Przez farerskie środowisko artystyczne uznawany za samotnika i introwertyka, ochrzczony mianem „black punkt poet”, otrzymał etykietkę subtelnego anarchisty (jadę koślawym tłumaczeniem tego, co udało się wyguglać, ewentualne zakłamania biorę na swoje plecy).
W tym roku ukazał się film wybitnej farerskiej reżyserki Katrin Ottarsdóttir, traktujący o życiu i twórczości Tóroddura. Zwiastun „Ein regla um dagin má vera nokk!” można podejrzeć tutaj – http://www.youtube.com/watch?v=PZVxUBX_taA . Jeden z Tóroddurowych wierszy w tłumaczeniu na angielski skrył się zaś tu - http://www.lyrikwelt.de/gedichte/poulsentoroddurg1.htm
PS. Na stronie małej duńskiej oficyny wydawniczej „Politisk revy” Poulsen stoi w katalogu obok Egona Bondy’ego, co wróży pysznie. O ile ktokolwiek kiedykolwiek przełoży go na polski...
poniedziałek, 1 grudnia 2008
Eivør
[foto: portal.fo]
Wiele bym dał, by tamtego dnia być niebieskawym zamszem Jej kozaczka, fikuśnym wzorem na Jej prawej skarpetce albo zakurzonym fragmentem membrany Jej bendira. Wróć – bendir został na pawlaczu w domu, trzy przecznice dalej. Na koncert w przedszkolu w Jej rodzinnej osadzie Syðrugøta zabrała jedynie sfatygowaną gitarę i książkę, którą pożyczyła szmat czasu temu od pracującej tu przyjaciółki. – To nieprzyzwoite, mam nadzieję, że Heiðrun zrozumie moje roztargnienie – przemknęło Jej przez myśl, zanim weszła od strony zatoki do podłużnego budynku przedszkola.
W jasnej, schludnej sali z widokiem na posępny fiord usiadła na podwyższonym krześle i przez chwilę obserwowała nieco przejęte dzieci. Wzięła ostatni łyk herbaty, gdy mały Fríði wybiegł z impetem z jadalni, podleciał w radosnych podskokach do zaimprowizowanej sceny i wykrzyknął: – Moja siostra też ma takie fajne włosy!
„Eivør Pálsdóttir zaczęła śpiewać zanim na dobre nauczyła się chodzić i dziś – wiele lat później – wciąż lepiej wychodzi jej nucenie niż dreptanie” – czytamy na oficjalnej stronie internetowej najbardziej rozpoznawalnej farerskiej wokalistki. „Głos Eivør jest jak krajobraz Wysp Owczych – prowadzi nas przez strome wybrzeża, wspina się na tajemnicze szczyty, po czym opada, niczym szemrzący strumień. W jednej minucie jej śpiew może być letnią bryzą lub huczącym spienionymi kaskadami sztormem, pełnym pasji i emocji”.
Eivør wydała pięć solowych albumów (ostatni ukazał się w 2007 roku w dwóch wersjach językowych – angielskiej, „Human Child” i farerskiej, „Mannabarn”). W wieku 12 lat zwiedziła Europę jako solistka farerskiego chóru. Później koncertowała w wielu zakątkach świata (m.in. w Kanadzie, Japonii, Estonii i na Grenlandii), skomponowała muzykę do islandzkiego przedstawienia teatralnego „Úlfhamssaga”, wystąpiła w farerskiej operze „Firra”, studiowała muzykę klasyczną i jazz w Reykjaviku, ma na koncie współpracę z farerską orkiestrą symfoniczną i duńskim big bandem radiowym, zdobyła kilka prestiżowych nagród fonograficznych w Danii, Islandii i ojczyźnie. Jest pierwszą osobą na Wyspach Owczych, która została odznaczona tytułem Farerczyka Roku (wyróżnienie przyznano 9 lutego 2004). Jako nastolatka śpiewała w rockowym zespole Clickhaze i etno-jazzowej grupie Yggdrasil. Nagrywa utwory w języku farerskim, islandzkim, angielskim i szwedzkim. W trakcie święta Ólavsøka 2007, przez kilkanaście minut podróżowała po Tórshavn jednym samochodem z polskim piłkarzem Andrzejem Stretowiczem i jego rodziną :)
www.myspace.com/eivorpalsdottir
czwartek, 13 listopada 2008
Atlantycka pożyczka
"Pomożemy!" - wykrzyknął premier Wysp Owczych Kaj Leo Johannesen na Zgromadzeniu Plenarnym Rady Nordyckiej w Helsinkach. Deklaracja dotyczy pożyczki w wysokości 300 mln koron duńskich dla ogarniętej kryzysem Islandii.
Przy herbacie i biszkoptach zasiedli wspomniany Kaj Leo, a także Minister Spraw Zagranicznych Wysp Owczych Jørgen Niclasen i Minister Finansów Jóannes Eidesgaard oraz - po stronie islandzkiej - Premier Geir Haarde i Minister Finansów Árni M. Mathiesen.
Trzystumilionowy kredyt zapewni główny farerski bank, Landsbanki Føroya.
[foto] Rzut oka na Kvívík (385 mieszkańców).
PS. Kraje, które dotychczas pomogły Islandii to, oprócz Wysp Owczych, Polska (200 mln dolarów), Norwegia, Dania, Finlandia, Szwecja i Rosja.
niedziela, 28 września 2008
Z placu do pałacu
W piątek 26 września urząd premiera Wysp Owczych (Løgmaður) objął Kaj Leo Johannesen, który zastąpił na tym stanowisku Jóannesa Eidesgaarda. Nasza farerska znajoma skomentowała tę decyzję słowami "jesteśmy prawdopodobnie jedynym krajem na świecie, w którym na najważniejszym stołku w państwie siedzi były piłkarz". Kaj Leo był w latach 1984-1999 bramkarzem stołecznego HB, członkiem kadry narodowej, zagrał 296 ligowych meczów.
Zmiana na scenie politycznej była efektem afery nazywanej przez lokalne media "farerskim Watergate". Jej szczegóły owiane są, póki co, mgłą tajemnicy.
PS. Mój człowiek Maciek zauważył, że w politykowanie bawił się też niejaki George Weah (były zawodnik PSG, AC Milan), który swego czasu bił się o posadę prezydenta Liberii. W listopadzie 2005 przegrał jednak walkę o urząd głowy państwa z ekonomistką Ellen Johnson-Sirleaf.
Zmiana na scenie politycznej była efektem afery nazywanej przez lokalne media "farerskim Watergate". Jej szczegóły owiane są, póki co, mgłą tajemnicy.
PS. Mój człowiek Maciek zauważył, że w politykowanie bawił się też niejaki George Weah (były zawodnik PSG, AC Milan), który swego czasu bił się o posadę prezydenta Liberii. W listopadzie 2005 przegrał jednak walkę o urząd głowy państwa z ekonomistką Ellen Johnson-Sirleaf.
niedziela, 3 sierpnia 2008
Bohater trudu pływackiego
[foto: portal.fo]
Naród farerski ma nowego herosa! Nazywa się Pál Joensen, przyszedł na świat 10 grudnia 1990 roku, mieszka w miejscowości Vágur na Suðuroy i jest pływackim geniuszem, trzykrotnym czempionem juniorskich Mistrzostw Europy.
Popisy Pála na basenie w Belgradzie rozpoczęły się w środę, 30 lipca, gdy odpłynął rywalom w finale na 400 m. Dzień później zwyciężył na dystansie 1500 m, a w sobotę wyłowił trzeci złoty medal, deklasując przeciwników w rywalizacji na 800 m. W tym ostatnim wyścigu (wszystkie stylem dowolnym) poprawił młodzieżowy rekord Europy, docierając do mety w czasie 7:56.90s. Co ciekawe, poprzednim rekordzistą był Polak – Maciej Hreniak, który rok temu wyśrubował w Antwerpii wynik 8:01.89s.
Premier Wysp Owczych, Jóannes Eidesgaard, w liście gratulacyjnym podkreślił, że wyczyn Pála to największy sukces w historii farerskiego sportu. Futbolowa reprezentacja, która osiemnaście lat temu sensacyjnie pokonała Austrię, ma wspaniałego spadkobiercę. Brawo Pál!
piątek, 1 sierpnia 2008
Farerskie kluby piłkarskie nie narobiły większego ambarasu swoim przeciwnikom w europejskich pucharach A.D. 2008, kończąc miedzynarodową przygodę po pierwszych dwumeczach.
Najmniej markotni są zapewne zawodnicy mistrza kraju, NSÍ Runavik, którzy na własnych śmieciach znaleźli sposób na Dinamo Tbilisi (1:0, gola huknął Hjalgrím Elttør). W Gruzji przegrali jednak 0:3 i odpadli z eliminacji do Champions League.
W Pucharze UEFA dwie farerskie drużyny nie zdołały wbić rywalom ani jednej bramki, co można po części tłumaczyć wysoką klasą przeciwników. EB/Streymur poległo w batalii z Manchesterem City (0:2 w Tórshavn i 0:2 w Anglii), zaś B36 Tórshavn z Brøndby Kopenhaga (0:1 w Danii i 0:2 na stadionie Gundadalur).
Christian Høgni Jacobsen wpisał się do annałów jako strzelec gola dla HB Tórshavn w Pucharze Intertoto. Jego klub odpadł w rywalizacji ze szwedzkim Elfsborgiem, przegrywając 1:4 u siebie i remisując 0:0 na wyjeździe. Z drugiego meczu może być zadowolony polski bramkarz HB, Marcin Dawid, który stał między słupkami pełne 90 minut i nie dał się zaskoczyć ani razu.
Zespoły klubowe z Wysp Owczych występują na arenie międzynarodowej od 1992 roku. Przez szesnaście lat zanotowały osiem zwycięstw: jedno w Pucharze Intertoto (1999 rok, GÍ Gøta - Jedinstvo Bihac 1:0), dwa w Pucharze Zdobywców Pucharów (1993, HB - RAF Jelgava 3:0 walkower + 1995, KÍ Klaksvik - Maccabi Hajfa 3:2), dwa w Pucharze UEFA (1998, HB - VPS Vaasa 2:0 + 2005, B36 Tórshavn - IBV Vestmannaeyjar 2:1) i trzy w Pucharze Mistrzów (2004, HB - WIT Georgia Tbilisi 3:0 + 2006, Birkirkara - B36 0:3 + 2008, NSÍ - Dinamo Tbilisi 1:0).
poniedziałek, 21 lipca 2008
jeden z artykułów pani Iwony Trusewicz uzmysłowił nam, że komunikacja miejska w horrendalnie drogim Tórshavn jest... bezpłatna. czerwone autobusy zapuszczają się czasami w najodleglejsze zakątki stołecznej gminy - do Kirkjubøur (linia 3), Kaldbak i Kollafjørður (linia 4)
za niebieskie-dalekobieżne trzeba na tej samej trasie wysupłać kilkanaście koron
poniedziałek, 29 października 2007
wtorek, 23 października 2007
Subskrybuj:
Posty (Atom)
